Prime time




Η απόσταση που χωρίζει 
το αδιάκοπο πάφλασμα της θάλασσας
απ' την άκρη 

του τελευταίου τσιγάρου.
Ένα αστραπιαίο βλέμμα αγριμιού 

που μετρά με επιφύλαξη
την καμπύλη ως την πτώση του άλλου.

Οι κορυφές των βουνών 

που κυρτώνουν
από το βάρος των λυπημένων 

πουρναριών
που δεν μπορούν να πετάξουν
κι ένα
μοναχικό φίδι που 

δοκίμασε να κελαηδήσει
αλλ' απογοητευμένο σταμάτησε.

Οι γέροι 

στα κατώφλια των κοίλων σπιτιών τους
και τα στενά δρομάκια 

μπορούν τώρα, το νοιώθουν καλά
να βρούνε την άκρη τους.
Τα σύννεφα που απεργούν.
Οι μηχανές που κυοφορούν σχέδια
εκθλιπτικών επιούσιων.

Περπατάς ξυπόλυτος 

στην αμμουδιά της Βήσας
και τα πόδια σου σχίζονται 

από αλλόκοτα σχήματα 
που θυμίζουν παλαιά
αποσυρμένα από την κυκλοφορία 

ήθη και έθιμα.
Ένας εργάτης. Ένας άνεργος.
Μια ίλη από ταριχευμένους.

Το παιδί που κλαίει 

και η μητέρα 
βυθισμένη στο πατάρι 
αποθηκεύει τα σκεύη.
Τα σκεύη που αγόρασε
φθηνά στο γωνιακό κατάστημα.
Τα σκεύη που θα γίνουν 

στα χέρια της πέμπτης γενεάς
πολύτιμα και ιερά 

οικογενειακά κειμήλια.

Οι καταρρακτώδεις ειδήσεις.
Τα ψάρια 

που έστερξαν να θωπεύσουν το αγκίστρι,
η νέα ταινία 

που παίζεται στις συνειδήσεις
η διασταύρωση 

απουσίας με άνθρωπο.
Οι κριτικοί που θυσιάζουν.
 
Και στα πεδία των οκτώ
τα ένρινα διαγράμματα

αδιαφώτιστων σφαγίων.
Που κανέναν δεν ρώτησαν.

Που ποτέ τους δεν έμαθαν.

Ενώ 

κάπου αλλού 
κάποια νέφη
θαμπά σαν παράσημα

και πολλά 

νεκτροτροφεία.


................................[Καβάλα, 1982 - 1987]