Επιμύθιο


Θιακέ τυφλέ
,
που κίνησες λαγγεύοντας
το νόστιμο αδυσώπητο
αλαργινό ταξίδι
τ' όλο που βγάζει στ' ανοιχτά
και τελειωμό δεν έχει.

Λίγοι
συντρόφοι σου πια οι πιστοί
πλάνητες τρελοί κι αλήτες
με πύον να μπολιάζουνε
(βρώμικοι στ' αμπάρια)
τα κουπιά σου.

Κι αμέτρητοι
των ίσκιων σου οι ναυβάτες,
τελώνες και αργυραμοιβοί
να χρυσώνονται στις αγορές υμνώντας
(ωραία συσκευασμένη)
την αρμύρα σου.

                            [Σείριος, 22 Μάη 2008]