Τραγούδι 4


                                   (η ασκητική που σώζει)


Πρόσεξε τώρα, γεμάτοι δώρα
έρχονται οι μάγοι μες στην ομίχλη
κι αν αποσώσεις και βάση δώσεις
τα δώρα γίνονται δάκρυα και πνίγονται.

Δεν μπορώ να σταθώ
δεν μπορώ να καώ
κανένας δεν μπορεί να με σβήσει,
τον καινούριο χορό
σαν πυρρίχιο φοβερό
χωρίς εμένα ν' αρχίσει.

Με μια παράτα, γέλια στην στράτα,
στην μνήμη έρχονται οι σαλτιμπάγκοι
μέσα στο σύθαμπο φωνές πηδήματα
οσμές, σπρωξίματα, εμπόροι, πάγκοι.

Δεν μπορώ να σταθώ
δεν μπορώ να καώ
κανένας δεν μπορεί να με σβήσει,
τον καινούριο χορό
σαν πυρρίχιο φοβερό
χωρίς εμένα ν' αρχίσει.

Σαν κλόουν χαιρέτα, σαχλή οπερέτα,
οι δρόμοι γέμισαν πλήθη και ειδήσεις.
Κι αν δεν τους δώσεις χοντρές διαδόσεις,
τα πλήθη σκύβουνε και σε συνθλίβουνε.

Δεν μπορώ να σταθώ
δεν μπορώ να καώ
κανένας δεν μπορεί να με σβήσει,
τον καινούριο χορό
σαν πυρρίχιο φοβερό
χωρίς εμένα ν' αρχίσει


                         [Χαμολιά, Απρίλης - Ιούνης 2005]