Αντικατοπτρισμοί



Ας έρθουμε τώρα

στην έρημη χώρα
με μνήμες παλιές να βρεθούμε,
στων σπόρων τα χόρτα
στων πλοίων τα πόρτα
κουρσάροι ξανά να ντυθούμε.

Μιας λίμνης η πέτρα
σε κύκλους που απλώνει
τρυπάει ξετρυπάει τα όνειρά σου.
Του φόβου σου, βιάσου,
το ψέμα σιμώνει
για νίκες τις ήττες σου μέτρα.

Τα μάτια γυαλίζεις
στα τραίνα σφυρίζεις
και βάρκες σκορπάς μες στα δάση
με γέλια επιμένεις
τους ίσκιους να δένεις
τρελή μηχανή κι ας χαλάσεις.

Μιας πέτρας το τζάμι
που σπάει και σκορπίζει
τον κόσμο όπως είναι θα δείχνει.
Με αμέτρητα ίχνη
ο δρόμος γεμίζει
σαν στάλες βροχής στην παλάμη.
 
..................................[Σείριος, Ιούνης 2008]