Τα ξύλινα κλικ


 

                      Κατερίνα  των αλητών)

 

Οι σκέψεις μου άκαρπες
Οι πράξεις μου άσκοπες
Ο κόσμος φαντάσματα
Και σκόρπιες ελπίδες
Άτομο ύποπτο
Γυρνώ ασταμάτητα
Στους δρόμους της πόλης
Με τ΄ άγνωστα πρόσωπα
Και τις γνωστές προσωπίδες

 
κι αν φοβάμαι την μοναξιά
είναι - ίσως -
που ξέχασα το τραγούδι

 
Τις νύχτες απόμερα
Ψάχνω σοκάκια
Κι ερημωμένες ακρογιαλιές
Τους ανθρώπους τους άχραντους
Που τόσο λαχτάρισα
Τριγύρω ψάχνω
Μα δεν τους βρίσκω
Τους φίλους τους άκακους
Που τόσο αγάπησα
Δεν θέλω πια τώρα
Να συναντήσω
Παρέα με το κρύο της θάλασσας
Και τους απειλητικούς
Όγκους των βράχων
Την γαλήνη κυνηγώ
Και τα φαιδρά ονείρατα
 

ίσως γιατί έτσι
- κατ΄ όπως λένε -
πρέπει κανείς να πράττει
 

Στέκομαι εδω!
Ανήσυχη
Αμφίβολο αντίγραφο
Του ιδανικού εαυτού μου
Και στο βλέμμα μου μέσα
Ο ουρανός και τα κύματα
Και η καρδιά μου απέραντη
Πίσω μου δάση
Μέσα στο χέρι μου
Φέγγουν ασίγαστα
Οι κρύφιες ελπίδες
Κι όλος ο κόσμος μου
Τάφοι και μνήματα
Οι σκόρπιες γνώμες μου
Σχισμένες φυλλάδες
Καμένες σελίδες
Ασήμαντοι ρήτορες
Σ’ απέραντα πεζοδρόμια



................................[Λαδάδικα, Φλεβάρης 1994]