Συνηγορία για έναν ποιητή




Η ψυχή του είναι θλιμμένη όποτε κι αν την κοιτάξει.
Χλωμό συννεφόκαμα σαλεύει στον ουρανό της

και σκόρπια όνειρα στον ολοφάνερο πυθμένα της.

Αυτός δεν έζησε για την χαρά του δημιουργού
αυτός, κι ας έκλαψε για την ισχύ του δίκιου.
Χρόνια παράδερνε σε γκρεμούς και φαράγγια
πληρώνοντας με το αίμα του για λίγη ευτυχία
σε αγύρτες του πάθους και μάγους του σκότους.
Αλλά πλην την κακία όπου αγάπη γύρεψε δεν έλαβε
και πλην το δάκρυ όπου ευτυχία έψαξε δεν βρήκε.

Τα βράδια του στήσαν μοιρολόι στην τέφρα του
και φόρους βαριούς βάζοντας στις καταχνιές και τ’ άστρα
του πλέξαν αιμάτινο νεκροσέντονο.
Για να γείρει το ακρωτηριασμένο του πιστεύω.
Και πάλι υψώθηκαν στην άλλη υπόστασή τους
και χτίσαν για κείνον τον πύργο της Βαβέλ.
Για να λάβουν εκδίκηση τα χαμένα όνειρά του.
Και οι γλώσσες όλες χαθήκαν μεμιάς στην όψη του
και δαιμόνοι γινήκαν θυσία
και άγιοι πολλοί την κόλαση γεμίσαν.

Αυτός που αγάπησε και γύρεψε τον δρόμο του φωτός
αυτός δεν έζησε για την χαρά του δημιουργού
αυτός, κι ας έκλαψε για την ισχύ του δίκιου.
Η ψυχή του είναι θλιμμένη όποτε κι αν την κοιτάξει…

                                                                 
[Καβάλα, 1982 - 1987]