Τραγούδι 2



Το χώμα της βροχής το νοτισμένο
του φθινοπώρου οι άγιες μυρωδιές
που νόμισες πως χάθηκαν
στης πόλης τα τσιμέντα
το σούρουπο πλημμύρισαν
κι αγγίξαν τις καρδιές.

Χαιρέτησες και βγήκες στην πλατεία
στα πρόσωπα τα άγνωστα και θες
να ζήσεις μες στα μάτια τους
μιαν άλλην ιστορία
να μη φανεί πως έμεινες
ένα παιδί και κλαις.

Τραγούδια παλιοσίδερα στου ήλιου το σεργιάνι
σιγοψιθύριζες σε άδειες γειτονιές
ανοίχτηκες στα κύματα
δεν βλέπεις πια λιμάνι
τα όνειρα σου χάνονται
στο αύριο και στο χθες.


                                                             [Χαμολιά, Απρίλης - Ιούνης 2005]