Το τραγούδι της Ιστορίας



Καφές και τάβλι, λίγη κουβέντα
μες στης ζωής μας το ήσυχο τώρα
μακριά του κόσμου οι ξένοι τόποι
μακριά οι άνθρωποι αλλού η μπόρα

Αλλ' όμως άκου, κάτω απ' το χώμα
φωνές ηχούν ποτάμια τρέχουν
η Ιστορία νάτη σιμώνει
πίσω απ' τους άμυαλους που δεν κατέχουν

Άρατε πύλες άρατε πύλες
οι ιστορίες γυμνές χορεύουν
σμάρι πυκνό στις Θερμοπύλες
σέρνουν τον θάνατο και μας γητεύουν

Τρανή πλανεύτρα, κόρη αθανάτων
πως ξεχαστήκαμε στο χάιδεμα της;
Στρατιές αιώνων στο πέρασμά της
σκιές ενδόξων και φαντασμάτων

Να 'ναι το αίμα μας που όλο κυλάει
μέσα στις φλέβες της και δεν πετρώνει;
Να 'ναι οι άνθρωποι, ξέρουν - δεν ξέρουν
ζωή που χύνεται και την στοιχειώνει;

Άρατε πύλες, άρατε πύλες
οι ιστορίες γυμνές χορεύουν
πότε γλυκιές και πότε σκύλες
και οι ελπίδες τυφλές να οδεύουν.


...................................[Χαμολιά, Απρίλης - Ιούνης 2005]